Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ Κ

Σχολιάστε


Χρόνε αμείλικτε

με την καρτερία μου

σε πολεμώ

στο πέρασμά σου γυμνάζω

τις αντοχές μου

στις διαστολές σου λυμνάζω

και ετοιμάζω τη φόρα

να ξεπεράσω

τις συστολές της μικρής μου ψυχής

Δε σε υπομένω υποκύπτοντας

αντιστέκομαι ανεχόμενος

των καιρών σου τα φάσματα.

Ο μικρός Κ βιάζεται να βιάσει

τον κύκλο του χρόνου

και μην ξέροντας τι είναι σωστό

συλλογιέται τις επιλογές του.

ΤΑ ΒΛΕΠΩ / του Νίκου Κονδύλη

Σχολιάστε


Εσωτερική αρμονία

εντός του χάους.

Μιας ψήφου – μπίλιας

στην ρουλέτα της Δημοκρατίας

Άλλος πάει πάσο

τα χαρτιά δεν του βγαίνουν

και υπομονετικά χάνει

γιατί δεν ξέρει τι θέλει

να είναι Κάποιος-χαμένος

ή Κάποιος – κερδισμένος

με την πίτα ολόκληρη……

δεν γίνετε.

Επέστρεψα από τον αυτοεξοστρακισμό μου

και έπεσα από τα έξω αστρικά μου

σε κάτι πίθηκους.

Ε και εγώ άφησα κενή διαθήκη στο θεό μου

την βρήκαν κάτι μπαμπούσκες

στο χρώμα του ξανθού

και βγάλαν τις 10 εκφοβιστικές εντολές.

Τα αέρια μου μέσα!

Πέρνω την ευθύνη σε σικέ παιχνίδι

μου το λέει η επιστήμη

ακολουθούσε το ένστικτό σου μην γα…

συγκρατείς το θυμό

Εναρμονίζομαι με το χάος

εν μέσω φασισμού και πιθήκων

Το Παρόν ποντάρει στο Παρόν μου

kytaratexnis.wordpress.com

προχωρώ ακόμα

Σχολιάστε


Ο δρόμος που βλέπω τραχύς2508306261_5927329121

Δε φοβάμαι τις αποτυχίες

Αλλά τις απογοητεύσεις τους

Γιατί είμαι δειλός

Και τα παρατάω εύκολα.

Μάθε να προχωράς μου φωνάζουν

Μα εγώ έχω πάντα ένα μα

Διπλωμένο πίσω απ’τα χείλη

Και η γλώσσα ξεφεύγει απ’τη ξηρασία της

Μόνο στην εκφορά του.

Οι πολλές αντιρρήσεις, ανεξήγητη δυσπιστία μου

Η όρεξη να τις διατυπώσω

απειλούν να με πνίξουν στο ίδιο το σάλιο μου.

Απ’την άλλη ο κίνδυνος αφυδάτωσης

καραδωκεί

Στην έρημο της ατάραχης αναισθησίας.

Μα εγώ προχωρώ ακόμα

Κολυμπώντας στα κύματα

Αγνοώντας το μέγεθος και την προέλευσή τους.

Να ναι μεγάλα; Να ναι μικρά;

Με τραβούν προς το βάθος

Μ’οδηγούν στην ακτή;

Ποια ακτή;

Ποιο το βάθος της προοπτικής που ανοίγει

Η ταλάντευση της υποταγής στο παράτερο ένστικτο;

Θα βουλιάξω άραγε, ή θα ανωθώ;

Αν δε βουλιάξω θα αλωθώ

Από χιλιάδες άγνωστους πολιορκητές

Ανώνυμες μάζες σαν τρυγητές που θέλουν να πιουν

Το πύον απ’τις δικές μου πληγές.

Γι’αυτό μου στήνουν καρτέρι στα βράχια

Περιμένοντας απ’τα κύματα να με δουν

Να ξεβράζομαι κάτω απ’τα πόδια τους

Στα βράχια που πατούν

Να κοπανιέμαι σα συφοριασμένος

Ενώ εγώ θα έχω αφεθεί σε ένα αίτημα

Που είχε γίνει δικό μου πολύ πριν μου ζητηθεί.

Τουλάχιστον να ναι μεγάλα,

Θα ναι ντροπή τα μικρά,

Πάει να πει δεν κουράστηκα στο κολύμβι

Άκαιρη και αδικαιολόγητη η συντριβή.

Μα απ’την άλλη ίσως και να μην υπάρχουν κακοί.

__alone_with_the_waves___by_utopic_man

Ίσως οι συνωμότες να έφυγαν πολύ πριν το παραίτημα

Υλοποιηθεί.

Μα τότε που κολυμπούσα τόσο καιρό;Ίσως εγώ να το ζήτησα εξαρχής.

Μην τα κύματα ήτανε λάσπες

Ή κόκκοι της άμμου στην ακτή

Που από μιαν άγνωστη μήτρα είχα τελικά ξεβραστεί;

Ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ

Σχολιάστε


Imageο αφηγητής σηκώνεται ανοίγει το ψυγείο
γεμίζει το ποτήρι του και
[Σκέψεις
σκέψεις άναρχες
χωρίς στοχοθεσία
-τί γουν εστί ποιήσεως λόγος;
ρώτησε η άπιστη γυνή
Υπόσχεση οριστικά αμετάκλητης
εκδίκασης
-τι γαρ εστίν εκποιήσεως ο λόγος.
αντέτεινε ο ασυναίρετος
βουλεύματος τελάλης
Άλογα που δε φόρεσαν ποτέ τους χαλινάρι
-τι δη εστίν ποιήσεως; λόγος
Φιλίππου δεύτερου για το όραμα
Αγαμέμνονος για την πράξη
Λαγίου  για την πρόνοια]

ο αφηγητής συνέχισε να περιαυτολογεί:
[η ζωντοχήρα έρμαιο μες τις ορμές της Μάχη
γύρισε απ’τον πιτάφιο νωρίτερο τρεχάτη
το μάγουλο του μονογιού της φίλησε Ανδρέα
αν ψένεται στον πυρετό να εξακριβώσει τάχα,
ενώ ο Θανάσης μπάρμπας του λεχρίτης τω στομάχι
παράτησε ενδιάμεσο παιγνίων την παρέα
στη νύφη του μολογηθή  «έρωτ’ ανάκτος ‘λάχα»
τα πρωτοτόκια ανέτρεψε ποκτείνοντας μ’ απάτη.
έκτοτε συναιρέθηκαν
άλλοτε  παραδέχτηκαν το δόλο της σαγήνης
κάποτε έκπτωτοι βρέθηκαν σε χείλια υποκριτών
σε σχήμα παραβατικών μύστη εν εκστάση στίχων
Οιδίποδας καi Σφίγγα]

Image

ο αφηγητής ξεμέθυσε και πήγε να πλυθεί
από  την τριτοπρόσωπη αδοία μη πνιγεί
ρώτα ακατάδεχτη βάκχα
ρώτα τον τι είδε να σου πει γιατί σωπαίνεις
άφησε τη φωνούλα του λιγάκι ν’ακουστεί
μίλα του
πριν σαστίσει ο νους που ξέχασε τις γεύσεις
μία νότα σου ισοδυναμεί επτά οργασμών οδύνη
δώσ’του τον πόνο το γλύκο και άσ’τον να πεθάνει
γιατί τον καταδίκασες σε τέτοια φυλακή
[μίλα]
να ξέρει πως εσύ του έγραψες τα λάθη
να μη φοβάται την αιδώ
να άδει στο βωμό του αιδοίου κι όχι του Άδη

στον γλυκό αρτίστα μέσα μας

Σχολιάστε


Friki_Alert(25/12/2012, 01:32 π.μ.): γιατί τα μελομακάρονα λέγονται μελομακάρονα;
wikipedia μωρό μου απόψε δε θα σε χρειαστώ. σίγουρα μπορείς να γειώσεις τη μυθική απορία μου.

σαν σήμερα η ανθρωπότητα γιορτάζει τη γέννηση Εκείνου που απάντησε στις αιώνιες ερωτήσεις της ύπαρξής της -Ο Μη Γένοιτο (O M G)
εγώ ας γιορτάσω που τα υπαρξιακά μου ερωτήματα φέτος τα Χριστούγεννα κατάφεραν να απλουστευτούν στο επίπεδο της αρτοζαχαροπλαστικής.

Image

στην υγειά των υπαιτίως αγνοούντων και μακαρίως αγνοουμένων λαίμαργων ή υπογλυκαιμικών
ή στων μακαρίως αγνοούντων και υπαιτίως αγνοουμένων αντιμεταπαραλογουκαταθλιπτικών

ΑΠ’ΟΛΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ

Σχολιάστε


 

δεν εχω σκαλα να ανεβω απο ψηλα να δω τα σπίτια
που τόσο θέλω να μιλήσω γιαυτα στους ανθρώπους
είμαι άσκαλος
μες στο φως νακουμπησω δεν κάνει γυναικείο χάδι
αλλά κατω απ’την πλάκα μου έπρεπε να βρω την αγαπη σαν βραδυ
βαφτιστηκα αίμων

ωσπου σηκωθηκα και στο κεφάλι φόρεσα
για να παψω μικρός και αδίκως μονάχος να νιωθω
το
Δ.

πόση αμαρτία περιέχει αυτή η πόλη

Σχολιάστε


 

Μπαίνοντας στη Θεσσαλονίκη το ’45, αργά το βράδυ της Μ. Πέμπτης είχε τελειώσει η λειτουργία και οι εκκλησίες άδειες, φωτισμένες ηχούσαν πένθιμα. Περπατούσα μόνος και θαμπωμένος – είπα από μέσα μου: «Θεέ μου, πόση αμαρτία πρέπει να περιέχει αυτή η πόλη για να ‘χει τόσες εκκλησίες». (Μάνος Χατζιδάκις, 4/1/1993)

Κι εμείς πια η γενιά που χρεώνεται την διατήρησή τους, που ξεθάβει στο όνομα τις τεχνικής προόδου κι άλλες θαμμένες στη σκόνη του χρόνου -ξυπνώντας τες από τον ήρεμο ύπνο της λήθης, με γονίδια τρωτά που δεν ανέχονται διάλειμμα και γι’ αυτό διεκδικεί να αφήσει τα δικά της μνημεία λατρείας και εξιλέωσης (ίσως λατρείας της εξιλέωσης) στην ιστορία της πόλης χτίζοντας κι άλλες.

Αν η αμαρτία είναι διάνυσμα σωρευτικό, ποιος εκλεκτός θα αντέξει στις πλάτες του το σταυρό του πένθους μας για να σβήσει την ενοχή μας; Η άλλη λύση θα ήταν… να γκρεμίσουμε τις εκκλησίες, ώστε η ενοχή μας να έχει τουλάχιστον αντικείμενο, θύμα.

 

Older Entries