Makes you think

Σχολιάστε


makes you think

Short movie made for the «Introduction to Digital Video» module in Kingston University, London.

Title: Makes You Think
Genre: Dark Comedy
Year: 2010

«Emily is crying in her room, John is washing the dishes in his kitchen, and Jim is being a dick and throwing crisps at people…»

Directed by Tharmim Azzid and Annie Terzoglou
Director of photography: Tharmim Azzid
Editing: Annie Terzoglou
Casting: Katrina Smith-Jackson
Script: Nana Duncan
Assistant to director: Katrina Smith-Jackson
Costume: Nana Duncan
Original story: Annie Terzoglou
Original soundtrack composed by: Antony Michalopoulos
Original soundtrack recorded by: Antony Michalopoulos and Xanthos Vlahos
Also featuring «More Than A Thug» by Chris Hocking

Emily………………Anna Harty
John………………..Simon Crowe
Jim…………………Chris Hocking

Movie produced by
Spine Tingling Pictures & TeamForFilmS

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Σχολιάστε


[το κυνηγητό των Μοιρών]
της ζωής μου την πέτρινη μοίρα
 σε θρύψαλα σπάσαν του νου οι αντάρτες,
 είναι οι μνήμες που μου 'δωσε η μήτρα
 βαπτισμένες στου χρόνου τη δίνη.
βουτώ στης μουσικής το στόμα
 το μυαλό μου στραγγίζω στο χώμα,
 κι απ' τη λάσπη του φτιάχνω το σώμα
 για να βγω απ' του χρόνου τη δίνη.
του Αδάμ το χωμάτινο δέρμα
 θα ξεσκίζω μπροστά στη σελήνη,
 την ψυχή μου θ’ αρπάξω απ' τα μάτια
 να την ρίξω στου χρόνου τη δίνη.

[Το παιχνίδι του συμπάντου]
Καταριέται η ανάγκη τ' αστέρια
 μαύρες τρύπες να γίνουν και σκόνη,
 μ' ευλογία όμως ντύνει το πιόνι
 που η τύχη κουνά στη σκακιέρα.
Κι όταν γίνει η τύχη ανάγκη
 ο Θεός θα συλλέξει τη σκόνη,
 θα την βρέξει με το αίμα της Εύας
 και θα πλάσει το νέο του πιόνι.
Μα η σκακιέρα συνέχεια γυρίζει
 της ανάγκης οι κόρες την σπρώχνουν,
 κι αν τα πιόνια αυτό πια δεν το νιώθουν
 είναι πού ‘μαθαν μόλις του χρόνου το δίνειν.

[καταδίκων εσχάτη]
κι εγώ πιόνι που οι μοίρες το φτύσαν
 που τ’ αστέρι του οι τρύπες ρουφήξαν
 τώρα νεύω το χέρι στο χρόνο
 δεν κοιτά, περιμένω, ματώνω.
τη γροθιά μου σηκώνω όπου λάχει ξεσπάω
 με νότες που γράφω κλωστές ξεγελάω
 μα δε βρίσκω τον τρόπο και απλά ακολουθάω
 για να πέσω ξανά μες στου χρόνου τη δίνη.
καταριέμαι τη δίκη που κρύβει το λόγο
 ουρλιάζω σα λύκος για ένοχο φθόνο
 στην πύρα βουτώ προσδοκώντας τη στάχτη
 ένας φοίνικας πού ‘πεσε θύμα σε απάτη.

άνοιξη 2011

Σχολιάστε


η εποχή του Έρωτα και της Ζωής
βρήκε στο ντεμπούτο της
ανθρώπους εν εκστάσει

άλλοι να διώξουν το δυνάστη
άλλοι ισχυροί να νιώσουν
για νά βρουν άλλοι αποφάγια

και τελευταίοι της πλάσης οι ποιητές
αφοπλισμένοι καρτερούν την πένα σου

μέρες του 2010

Σχολιάστε


Επιτάφιο να γράψεις για όποιον πέθανε,
μα ο θάνατος σημαίνει πρώτα βίο.

Την ήττα κάνε σύνθημα για όποιον πάλεψε,
μα χάνει κάποιος μόνο στο παιχνίδι.

Απόγνωση αφιέρωσε στον άπελπι,
μα την ελπίδα απώλεσε αυτός που την εκράτησε.

δε σου ‘δωσαν να παίξεις
να ζησεις δεν προφταίνεις
δεν ξέρεις καν να ελπίζεις

παράτησε την τέχνη σου, ποιητή,
ή άρχισε τον κόσμο απ’την αρχή

ένα δύο τρία
φτου και βγαίνω

πλαστική κρούση

Σχολιάστε


μαμά,
αν ζούσε ο Χατζιδάκις θα του μιλούσα στον ενικό
μέρες τώρα ψιθυρίζω πριν κοιμηθώ το όνομά του
τον καλώ να μ’ ακούσει πρέπει να με δει
να με γνωρίσει
είναι το τραγούδι του που με ρωτά και θέλω
ν’ απαντήσω

-Μάνο
Μάνο μ’ ακούς; είμαι εδώ
θα μας βρούν

μέσα στην κάμαρη που το φως έχω
επίτηδες αφήσει ανοιχτό
να ξορκίζει το φάντασμά του
τριγυρνά
με προκαλεί σε κατά μέτωπον σύγκρουση
η μάζα του με τραβά και λίγο πριν
την κρούση
πριν πλασθεί το αποτύπωμα της ερωτικής του βίας
στη δική μου σάρκα
η ώθηση που τα κορμιά μας αποκτούν από κοινού
συνίσταται σε δύναμη που με κινά
και φέυγω στο κενό
-ή το καινό του Δία απέναντι στον Κρόνο,
ή το κοινό των αποικούντων
ή του επικοδομήσαντός τους το «κινώ» –
εδώ ξεφυσάω από μέσα μου σωματίδια αέρα
που έχυσε στο στόμα μου
όταν με φίλησε κατά την κρούση

-Μάνο
Μάνο μ’ ακούς; έφυγα
δε θα μας βρουν

καληνύχτα μαμά
πάω να κάνω την προσευχή μου

προλαβαίνει

Σχολιάστε


να στρέψεις το βλέμμα απ’την άλλη μεριά πάντα έχεις το χρόνο. κανένας ευτυχώς εχθρός δεν προλαβαίνει να σου στερήσει την έσχατη στιγμή του ξεψυχίσματος. ακόμη και μεταξύ ζωής και θανάτου η συνείδηση προλαβαίνει -άτρωτη τότε από εχθρούς της ύλης- σε κλάσματα του δευτερολέπτου να κριθεί από τον εαυτό της, να ανατρέψει τα κατεστημένα της, και αν χρειαστεί να γύρει αλλού το βλέμμα. Αυτή είναι ο μεγάλυτερος κριτής. και αν δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα η στερνή του ξεψυχίσματός μου, ντροπή μου να κρύβομαι πίσω από ίσκιους και να αρνούμαι πως μπορώ, έστω και τώρα μετά από δρόμο μακρύ με κατεύθυνση άλλη, να κοιτάξω το δρόμο που ζητούσα πριν μπω στην μπουσουλιέρα. Στο κάτω κάτω το χρωστώ στη συνείδησή μου. Γιατί εχθρός υλικός να την λυγίσει πράγματι δεν μπορεί την κρίσιμη ώρα. Μπορώ όμως πάντα εγώ να την φιλήσω κατά τα διδάγματα του δωδέκατου μαθητού

σπίρτα

Σχολιάστε


-αμφιβολία και ενοχή, γράφει απ’έξω
το σπιρτόκουτο.
Τρέμει.
Το χέρι τώρα τρέμει.
κι ο νους;
Ο νους φταίει
γιατι ξέρει, ήξερε προτού.
Τώρα τρέμει κι αυτός για το είναι.
-Πόνος και φόβος,
επισκέπτες ακάλεστοι
ορίζουν τη δύναμη του χεριού.
Κι αν εκέινος ήξερε
το εγώ της αβύσσου του είπε
ποιον δρόμο να πάρει.
-Ίσως πάλι το εγώ να μην είναι.
Ήταν για λίγο κάποτε.
Μα τώρα υποτάχθηκε.
Υποτάσσεται, όπως κι ο νους.
Και μένει το χέρι
Δίχως νου, μόνο νιώθει.
Δίχως εγώ, μόνο κλώθει.
Κουρτίνες κλώθει χάρτινες,
για να κρύψει τους καθρέφτες
του πόνου και του φόβου.
-Πόνος για το είναι
Φόβος για το μη.
Παρελθόν και Μέλλον.
Βέβαια πλέον και τα δυο
Το παρόν, χλωμό χαρτί που καίγεται.
Σπίρτα.
Αμφιβολία για την ενοχή,
ή το αντίθετο;
Πόνος για το φόβο;
το αντίθετο.

Older Entries