μαμά,
αν ζούσε ο Χατζιδάκις θα του μιλούσα στον ενικό
μέρες τώρα ψιθυρίζω πριν κοιμηθώ το όνομά του
τον καλώ να μ’ ακούσει πρέπει να με δει
να με γνωρίσει
είναι το τραγούδι του που με ρωτά και θέλω
ν’ απαντήσω

-Μάνο
Μάνο μ’ ακούς; είμαι εδώ
θα μας βρούν

μέσα στην κάμαρη που το φως έχω
επίτηδες αφήσει ανοιχτό
να ξορκίζει το φάντασμά του
τριγυρνά
με προκαλεί σε κατά μέτωπον σύγκρουση
η μάζα του με τραβά και λίγο πριν
την κρούση
πριν πλασθεί το αποτύπωμα της ερωτικής του βίας
στη δική μου σάρκα
η ώθηση που τα κορμιά μας αποκτούν από κοινού
συνίσταται σε δύναμη που με κινά
και φέυγω στο κενό
-ή το καινό του Δία απέναντι στον Κρόνο,
ή το κοινό των αποικούντων
ή του επικοδομήσαντός τους το «κινώ» –
εδώ ξεφυσάω από μέσα μου σωματίδια αέρα
που έχυσε στο στόμα μου
όταν με φίλησε κατά την κρούση

-Μάνο
Μάνο μ’ ακούς; έφυγα
δε θα μας βρουν

καληνύχτα μαμά
πάω να κάνω την προσευχή μου

Advertisements