να στρέψεις το βλέμμα απ’την άλλη μεριά πάντα έχεις το χρόνο. κανένας ευτυχώς εχθρός δεν προλαβαίνει να σου στερήσει την έσχατη στιγμή του ξεψυχίσματος. ακόμη και μεταξύ ζωής και θανάτου η συνείδηση προλαβαίνει -άτρωτη τότε από εχθρούς της ύλης- σε κλάσματα του δευτερολέπτου να κριθεί από τον εαυτό της, να ανατρέψει τα κατεστημένα της, και αν χρειαστεί να γύρει αλλού το βλέμμα. Αυτή είναι ο μεγάλυτερος κριτής. και αν δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα η στερνή του ξεψυχίσματός μου, ντροπή μου να κρύβομαι πίσω από ίσκιους και να αρνούμαι πως μπορώ, έστω και τώρα μετά από δρόμο μακρύ με κατεύθυνση άλλη, να κοιτάξω το δρόμο που ζητούσα πριν μπω στην μπουσουλιέρα. Στο κάτω κάτω το χρωστώ στη συνείδησή μου. Γιατί εχθρός υλικός να την λυγίσει πράγματι δεν μπορεί την κρίσιμη ώρα. Μπορώ όμως πάντα εγώ να την φιλήσω κατά τα διδάγματα του δωδέκατου μαθητού

Advertisements