στον Νίκο Κ. για τον επαίτη κατ’ επιλογή


προσδοκάς το γκάζι ή το φρένο του οδηγού
πειθήνιο στο πρόσταγμά σου
όμως ξεχνάς πως η μάζα του ποιητή
επιταχύνει και επιβραδύνει κατά δική της βούληση
ΜΗΝ ασφαλίζεσαι στον έλεγχο της γραμμικής ομαλότητας
η μεγαλύτερη ανωμαλία του ποιητή είναι η αδράνεια
χωρίς την ώθηση σκοροφαγωμένων βατήρων
ιερά κρατώντας τη βίγλα του
σπάει την κίνηση
και τότε εσύ τμήμα του κόσμου
τον προσπερνάς δίχως νεύμα
και φεύγεις στη δίνη της προοπτικής
αυτός έπειτα χύνει απ’το ποτήρι του
νερό στην άσφαλτο για το καλό κατευόδιο
ΜΗΝ περιμένεις όμως τη φυγή
απόσταση να σου εξασφαλίσει
-η άσφαλτος άραγε δε σφάλει ποτέ
ή αξίζει στοργή και ασφάλεια;-
μα εγώ τους ασφαλίτες ποτέ δε συμπάθησα
οι τροχοί υπακούν στο δικό μου νόμο
και στο τέρμα της διαδρομής εγώ θα σταματήσω
το χρονόμετρο

στην αρχή εσύ, ύστερα εμείς
και τελειώνω εγώ.

Advertisements