Μπαίνοντας στη Θεσσαλονίκη το ’45, αργά το βράδυ της Μ. Πέμπτης είχε τελειώσει η λειτουργία και οι εκκλησίες άδειες, φωτισμένες ηχούσαν πένθιμα. Περπατούσα μόνος και θαμπωμένος – είπα από μέσα μου: «Θεέ μου, πόση αμαρτία πρέπει να περιέχει αυτή η πόλη για να ‘χει τόσες εκκλησίες». (Μάνος Χατζιδάκις, 4/1/1993)

Κι εμείς πια η γενιά που χρεώνεται την διατήρησή τους, που ξεθάβει στο όνομα τις τεχνικής προόδου κι άλλες θαμμένες στη σκόνη του χρόνου -ξυπνώντας τες από τον ήρεμο ύπνο της λήθης, με γονίδια τρωτά που δεν ανέχονται διάλειμμα και γι’ αυτό διεκδικεί να αφήσει τα δικά της μνημεία λατρείας και εξιλέωσης (ίσως λατρείας της εξιλέωσης) στην ιστορία της πόλης χτίζοντας κι άλλες.

Αν η αμαρτία είναι διάνυσμα σωρευτικό, ποιος εκλεκτός θα αντέξει στις πλάτες του το σταυρό του πένθους μας για να σβήσει την ενοχή μας; Η άλλη λύση θα ήταν… να γκρεμίσουμε τις εκκλησίες, ώστε η ενοχή μας να έχει τουλάχιστον αντικείμενο, θύμα.

 

Advertisements