Ο δρόμος που βλέπω τραχύς2508306261_5927329121

Δε φοβάμαι τις αποτυχίες

Αλλά τις απογοητεύσεις τους

Γιατί είμαι δειλός

Και τα παρατάω εύκολα.

Μάθε να προχωράς μου φωνάζουν

Μα εγώ έχω πάντα ένα μα

Διπλωμένο πίσω απ’τα χείλη

Και η γλώσσα ξεφεύγει απ’τη ξηρασία της

Μόνο στην εκφορά του.

Οι πολλές αντιρρήσεις, ανεξήγητη δυσπιστία μου

Η όρεξη να τις διατυπώσω

απειλούν να με πνίξουν στο ίδιο το σάλιο μου.

Απ’την άλλη ο κίνδυνος αφυδάτωσης

καραδωκεί

Στην έρημο της ατάραχης αναισθησίας.

Μα εγώ προχωρώ ακόμα

Κολυμπώντας στα κύματα

Αγνοώντας το μέγεθος και την προέλευσή τους.

Να ναι μεγάλα; Να ναι μικρά;

Με τραβούν προς το βάθος

Μ’οδηγούν στην ακτή;

Ποια ακτή;

Ποιο το βάθος της προοπτικής που ανοίγει

Η ταλάντευση της υποταγής στο παράτερο ένστικτο;

Θα βουλιάξω άραγε, ή θα ανωθώ;

Αν δε βουλιάξω θα αλωθώ

Από χιλιάδες άγνωστους πολιορκητές

Ανώνυμες μάζες σαν τρυγητές που θέλουν να πιουν

Το πύον απ’τις δικές μου πληγές.

Γι’αυτό μου στήνουν καρτέρι στα βράχια

Περιμένοντας απ’τα κύματα να με δουν

Να ξεβράζομαι κάτω απ’τα πόδια τους

Στα βράχια που πατούν

Να κοπανιέμαι σα συφοριασμένος

Ενώ εγώ θα έχω αφεθεί σε ένα αίτημα

Που είχε γίνει δικό μου πολύ πριν μου ζητηθεί.

Τουλάχιστον να ναι μεγάλα,

Θα ναι ντροπή τα μικρά,

Πάει να πει δεν κουράστηκα στο κολύμβι

Άκαιρη και αδικαιολόγητη η συντριβή.

Μα απ’την άλλη ίσως και να μην υπάρχουν κακοί.

__alone_with_the_waves___by_utopic_man

Ίσως οι συνωμότες να έφυγαν πολύ πριν το παραίτημα

Υλοποιηθεί.

Μα τότε που κολυμπούσα τόσο καιρό;Ίσως εγώ να το ζήτησα εξαρχής.

Μην τα κύματα ήτανε λάσπες

Ή κόκκοι της άμμου στην ακτή

Που από μιαν άγνωστη μήτρα είχα τελικά ξεβραστεί;

Advertisements